Helm M42 (sanitäter) | Veere

Mevrouw Elisabeth Sturm woonde in de Tweede Wereldoorlog in Veere en zat bij de afdeling geneeskundige dienst van de luchtbeschermingsdienst. Het hospitaal was gevestigd aan de kade, in de buurt van de ‘Campveerse Toren’. De gewonde burgers werden naar deze locatie toegebracht om eerste hulp te krijgen, waarna ze (als het nodig was) werden afgevoerd naar het ziekenhuis in Middelburg.

Voorafgaand aan het vervoer moest mevrouw Elisabeth Sturm naar de Ortskommandantur om een speciaal "Ausweis” wat nodig was voor het transport van de gewonden. Haar zus, mevrouw Cristien Sturm, bracht de gewonden samen met andere medewerkers van de geneeskundige dienst per roeiboot (omdat grote delen van Walcheren onder water stonden) naar Middelburg.

Bij het naderen van de geallieerde (Schotse 7eCameronians) troepen vanuit de richting van de Sloedam was er een burger zwaargewond geraakt en moest mevrouw Elisabeth Sturm weer om een “Ausweis”. Het probleem was echter dat er zwaar geschoten werd met geallieerd artillerievuur op Veere. Het was dus levensgevaarlijk om naar de kelder van de Duitse Ortskommandant te gaan. Toch waagde zij zich met gevaar voor eigen leven naar het pand van de commandant, dat aan het begin van de kade was.

Daar aangekomen zag zij bij de ingang van de kelder een been tegen de muur aanstaan (wat van de romp gescheiden was) met daaraan aan laars. Toen zij de kelder inging bleek het te gaan om het been van een Duitse soldaat die gewond was, en waarvan het been, net geamputeerd was.

De commandant (en aanhang) zaten aan het einde van de kelder onder een gordijn, ze waren namelijk vreselijk bang geworden van het artillerie vuur. Toen de Duitsers Elisabeth zagen zeiden zij - “meisje, meisje waarom ben je hier door gekomen, het is buiten levensgevaarlijk”. (Elisabeth was toen 17 jaar) -. Toen ze het “Ausweis” geregeld had kreeg ze van de commandant deze - Duitse Rode Kruis Helm – om zichzelf te kunnen beschermen.

Later toen de commandant van Veere het stadje over gaf moest Elisabeth Sturm met andere medewerkers van de geneeskundige dienst de Duitser met zijn geamputeerde been naar de sluizen dragen op een brancard, ze had de Duitse Rode Kruis-helm op haar hoofd. Toen ze daar aankwamen zagen ze aan de andere kant de Schotse soldaten in een lange rij aankomen. Ze lieten de Duitser op de brancard staan en liepen al juichend naar de geallieerden toe. Opeens riep een Nederlandse tolk dat ze moesten blijven staan, de Schotten waren zeer gespannen en alert op sluipschutters, en mevrouw Elisabeth Sturm had natuurlijk ook nog de Duitse helm op. Gelukkig liep dit alles met een sisser af en mevrouw Sturm heeft de helm die nu in het Bevrijdingsmuseum te zien is altijd goed bewaard als souvenir.